۱. جهش هزینه‌ی ساخت‌وساز و نیاز به مصالح ارزان‌تر

هزینهٔ ساخت مسکن در ایران در سال‌های اخیر رشد بی‌سابقه‌ای داشته است. برآوردها نشان می‌دهند هزینهٔ هر متر مربع ساخت که در سال ۱۴۰۰ حدود ۴ تا ۶ میلیون تومان بود، اکنون به ۱۵ تا ۱۸ میلیون تومان رسیده است.

این جهش قیمتی، هم سازندگان خصوصی و هم طرح‌های حمایتی دولتی مانند نهضت ملی مسکن را به سمت مصالح ارزان‌تر سوق می‌دهد

آجر پازلی با کاهش زمان اجرا، کاهش نیاز به ملات و صرفه‌جویی در دستمزد، دقیقاً همین نیاز بازار را پاسخ می‌دهد.

۲.  طرح‌های مسکن انبوه و تقاضای پایدار

طرح نهضت ملی مسکن با تخصیص گسترده‌ی زمین و تسهیلات ساخت، تقاضای پایداری برای مصالح ساختمانی در مقیاس بزرگ ایجاد کرده است.

بر اساس آخرین آمار وزارت راه و شهرسازی، ساخت این طرح به بیش از ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار واحد رسیده و پیشرفت فیزیکی پروژه‌های انبوه‌سازی از حدود ۲۱٪ به بیش از ۵۲٪ رسیده است. این آمار نشان می‌دهد تقاضای مصالح ساختمانی دیگر یک پیش‌بینی نیست، بلکه یک واقعیت جاری است.

۳. محدودیت‌های زیست‌محیطی کوره‌های سنتی آجرپزی

یکی از مهم‌ترین عواملی که آیندهٔ صنعت آجر پازلی در ایران را روشن می‌کند، فشار فزایندهٔ نهادهای محیط‌زیستی بر کوره‌های سنتی آجرپزی است.

این کوره‌ها به دلیل انتشار گازهای گلخانه‌ای، مونوکسید کربن و ذرات آلاینده، سال‌هاست هدف انتقاد مسئولان محیط‌زیست در استان‌های مختلف قرار گرفته‌اند. در برخی مناطق، توسعه یا حتی ادامهٔ فعالیت این کوره‌ها با محدودیت جدی روبه‌رو شده است.

نمونهٔ مشخص این روند، طرح جامع کاهش آلودگی هوای اراک است. این طرح در سال ۱۳۸۶ به تصویب هیئت وزیران رسید و وزارت صنعت، معدن و تجارت را مکلف کرد مکان جدیدی برای انتقال و تغییر فناوری کوره‌های آجرپزی دستی و سنتی این شهر تعیین کند. این مصداق نشان می‌دهد که محدودیت کوره‌های سنتی دیگر صرفاً یک نگرانی زیست‌محیطی نیست، بلکه به یک الزام قانونی و مصوبهٔ دولتی تبدیل شده است.

در مقابل، آجر پازلی چون بدون سوزاندن مواد اولیه و بدون نیاز به کوره تولید می‌شود، عملاً از این چالش قانونی و اجتماعی مصون است. این موضوع می‌تواند به‌مرور سهم بازار آجر پازلی را در برابر آجر سفالی افزایش دهد